این پژوهش در سال های زراعی 1394 و 1395 در شهرستان ساری با آزمایش کرت های خردشده با سه فاکتور اصلی (دور آبیاری) و سه فاکتور فرعی (مقدار آب آبیاری) در قالب طرح پایه بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار انجام شد. دورها، انجام آبیاری بعد از 20، 35 و 50 میلی متر تبخیر از تشت تبخیر کلاس A بود (به ترتیب F-20، F-35 و F-50). آبیاری در 3 مقدار 100، 75 و 55 درصد نیاز آبی انجام شد (به ترتیب FI، PRD-75 و PRD-55 که FI به صورت معمولی و PRD متناوب در طرفین ریشه بود). تحلیل آماری داده ها با نرم افزار SAS و آزمون دانکن انجام شد. با توجه به اختلاف غیرمعنی دار برای عملکرد دانه بین FI و PRD-75، با کاربرد PRD-75 می توان حدود 13% در مصرف آب صرفه جویی کرد. تیمارهای F20-FI و F20-PRD75 به ترتیب بهترین نتایج را برای عملکرد دانه داشتند. تیمارهای F20-PRD75 و F35-FI بهترین نتایج را برای عملکرد روغن داشتند.

افزایش بازده در آبیاری جویچه ای، مستلزم شناخت کافی از تأثیر شرایط اولیه و مرزی متفاوت بر فرایند نفوذ و هم چنین نفوذ جانبی در جویچه ها است. این پژوهش با هدف بررسی تأثیر رطوبت اولیه و بار آبی متفاوت بر نفوذ تجمعی و جانبی در آبیاری جویچه ای انجام شد. به همین منظور، 24 آزمایش نفوذ به صورت آزمایش نفوذ در جویچه و استوانه مضاعف در شرایط اولیه (دو بار آبی پنج و ده سانتی متر) و مرزی (دو دور آبیاری چهار و نه روز به منظور فراهم آمدن دو رطوبت اولیه متفاوت) متفاوت در مزرعه انجام شد. نتایج نشان داد که با افزایش بار آبی و کاهش رطوبت اولیه، نفوذ تجمعی به ترتیب تا 102 و 62 درصد افزایش یافت. تأثیر افزایش بار آبی از پنج به ده سانتی متر بر افزایش نفوذ تجمعی بیشتر از تأثیر کاهش رطوبت اولیه در اثر افزایش دور آبیاری از چهار به نه روز بود. هم چنین نفوذ جانبی با افزایش بار آبی تا بیش از پنج برابر و با کاهش دور آبیاری تا 96 درصد افزایش یافت.

زمینه و هدف: با توجه به محدودیت منابع آب دراکثرمناطق ایران، استفاده از پلیمرهای سوپرجاذب می تواند راهکاری مؤثر درجهت بهبود ویژگی های فیزیکی و شیمیایی، حاصلخیزی خاک و حفظ ذخیره رطوبتی خاک باشد. هدف از این مطالعه، بررسی اثر پومیس بر فراهمی آب، ویژگی های شیمیایی و تغذیه ای در خاک هایی با بافت ریز و درشت، تحت کشت پیاز بوده است. روش بررسی: این تحقیق در بهار سال 1396طی آزمایشی گلخانه ای به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی با سه فاکتور نوع خاک (با دو بافت لوم شنی و لوم رسی)، دور آبیاری (با دو سطح چهار و هفت روز یک بار) و پومیس (با چهار سطح 0، 5/2، 5 و 5/7 % وزنی) در سه تکرار انجام شد. یافته ها: نتایج نشان داد که افزایش سطوح پومیس توانست غلظت عناصر غذایی فسفر، پتاسیم، گوگرد، آهن، منگنز و روی در پیاز را افزایش دهد. در اکثر موارد بین دو سطح 5 و 5/7 % وزنی پومیس اختلاف معنی داری وجود نداشت. تاثیر مثبت پومیس در خاک لوم شنی بیشتر از خاک لوم رسی مشهود بود. در تیمارهایی که پومیس دریافت کرده بودند، بین دورهای آبیاری چهار و هفت روز یک بار در هیچ کدام از صفات بررسی شده غیر از غلظت مس گیاه تفاوتی وجود اشت. بحث و نتیجه گیری: با کاربرد پومیس با سطح 5 % وزنی می توان دور آبیاری پیاز را از چهار روز به هفت روز یک بار افزایش داد. با توجه به این که دور آبیاری از عوامل مهم در کشت پیاز است، کاربرد پومیس در هر دو نوع خاک می تواند صرفه اقتصادی خوبی در آب مصرفی ایجاد نماید.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

این تحقیق آزمایش جهت تعیین دور مناسب آبیاری در مزارع تولید بذر چغندرقند و ارزیابی تاثیر آن روی ویژگی های کمی و کیفی بذر تولیدی در مراحل مختلف رشد بوته های بذری رقم منوژرم هیبرید شیرین اجرا شد. چهار تیمار آبیاری شامل آبیاری در سه مرحله کاشت، ساقه روی و گلدهی به عنوان شاهد و آبیاری بر اساس میزان تبخیر از طشتک کلاس A در مراحل 50، 70 و 90 میلی متر تبخیر در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در چهار تکرار و در دو سال (82 و 1381) در ایستگاه تحقیقات کشاورزی اردبیل در آلاروق اجرا شد. در تیمار شاهد و آبیاری پس از 50، 70 و 90 میلی متر تبخیر در سال 1381 به ترتیب معادل 3332، 5121، 4419 و 3693 متر مکعب در هکتار و در سال 1382 به ترتیب معادل 2940، 5397، 5280 و 3327 متر مکعب در هکتار آب برای آبیاری مصرف شد. در هر دو سال به ترتیب 3، 7، 5 و 4 نوبت آبیاری انجام شد. کل میزان تبخیر از طشتک طی دوره رشد بوته های بذری چغندرقند به ترتیب در سال های 1381 و 1382 معادل 510.3 و 471.7 میلی متر و میزان بارندگی 156 و 136 میلی متر بوده است. نتایج آزمایش نشان داد که کاهش دور آبیاری (افزایش مصرف آب) تاثیر معنی داری روی عملکرد بذر خام، بذر قابل فروش (با قطر بیش از 3.5 میلی متر) و بذر سایز استاندارد (با قطر بین 3.5 تا 4.5 میلی متر) غیر پوک نداشت. انجام آبیاری پس از 50 میلی متر تبخیر از طشتک کلاس A، موجب کاهش سهم بذور درشت (با قطر بیش از 4.5 ملی متر) معادل 41.45 درصد شد. افزایش آب مصرفی باعث کاهش معنی دار درصد پوکی و افزایش درصد بذور مغزدار نسبت به تیمار شاهد (به ترتیب با درصد پوکی و درصد مغزدار بودن معادل 11.40 و 56.20 درصد) همراه بود. افزایش مقدار بارندگی در سال 1381 (156 میلی متر) در مقایسه با سال 1382 (136 میلی متر) موجب کاهش درصد پوکی بذر به میزان 5.28 درصد و افزایش معنی دار درصد مغزدار بودن بذر به میزان 15.75 درصد شد. عملکرد بذر استاندارد غیرپوک در سال 1382 (1407.79 کیلوگرم در هکتار) در مقایسه با سال 1381 (958.47 کیلوگرم در هکتار) به نحو معنی داری افزایش یافت.

یکی از روش های موجود برای کاهش مصرف آب در کشت برنج، قطع آبیاری و تغییر روش آبیاری سنتی (غرقاب دائمی) به آبیاری با دور آبیاری مناسب است. دستیابی به تولید بیشتر به روش های مختلفی امکان پذیر بوده که یکی از آن ها استفاده از کودهای شیمیایی بویژه کود نیتروژن است. این آزمایش بصورت اسپلیت پلات با طرح پایه بلوک کامل تصادفی در 3 تکرار در سال زراعی 1387 اجرا گردید. دور آبیاری به عنوان فاکتور اصلی در 4 سطح شامل غرقاب دائمی، تناوب 5، 8 و 11 روز و کود نیتروژن به عنوان فاکتور فرعی در چهار سطح صفر، 90، 120 و 150 کیلوگرم نیتروژن خالص در هکتار بود. روش آبیاری تناوبی با دور 8 روز ضمن حفظ عملکرد در حد روش معمول غرقاب دائم، باعث کاهش 18 درصدی مصرف آب گردید. مصرف 120 کیلوگرم در هکتار کود نیتروژن، عملکرد دانه 7418 کیلوگرم در هکتار را موجب شد.